१३ असार २०८३, शनिबार
धनगढी । मानव सभ्यताको इतिहास नै बसाइँसराइको जगमा उभिएको छ । सुदूरपश्चिम प्रदेशमा पनि पछिल्लो समय निकै तीव्र बसाइँसराइ देखिएको छ । तथ्याङ्क अनुसार सुदूरपश्चिमका
कर्णाली नदी – जसले सुदूरपश्चिम प्रदेशलाई कर्णाली र लुम्बिनी प्रदेशसँग छुट्ट्याउँछ । पहाडी खोंचहरू छिचोल्दै भावर र तराईको फाँटमा आइपुग्दा यो नदी दुई भंगालोमा बाँडिन्छ । यसको पूर्वी किनारामा बर्दिया
सुदूरपश्चिमका पहाड र जङ्गलहरू प्रकृतिले दिएका बहुमूल्य जडीबुटीका खानी हुन् । यहाँ यार्सागुम्बा, जटामसी, कुड्की, पाषाणभेद, वन लसुन, टिमुर, पाँचऔँले, सर्पगन्धा, अश्वगन्धा, चिराइतो र चुत्रो जस्ता २५० भन्दा बढी प्रजातिका
धनगढी / कैलालीको दक्षिणी क्षेत्र – कैलारी गाउँपालिका वडा नम्बर ७ – यहाँको बसन्ता क्षेत्र केवल एउटा जङ्गल मात्र होइन, यो वन्यजन्तुहरूको परम्परागत महामार्ग हो । भारतको दुधवा नेशनल पार्कबाट
धनगढी / सुदूरपश्चिमका स्थानीय तहहरू बिपदको जोखिममा छन् । उच्च पहाड र चुरेको डाँडादेखि तराईको सीमासम्म बाढी, पहिरो र खडेरीले जनजीवन जोखिमपूर्ण बनाएको छ । पछिल्ला बर्षहरुमा हिमाल, पहाड र
कञ्चनपुरका नदीहरूमा अनियन्त्रित उत्खनन र उत्खननमा लगाइएको पूर्ण प्रतिबन्धबीचको द्वन्द्वले एकातिर वातावरणीय जोखिम बढाएको छ भने अर्कोतिर स्थानीय अर्थतन्त्र र बिपद ब्यवस्थापनमा चुनौती थपेको छ । शुक्लाफाँटा नगरपालिकाका बिभिन्न वडाहरु
कञ्चनपुर/ कञ्चनपुरका किसानहरूका लागि साँझ केवल दिनको अन्त्य होइन, वन्यजन्तुसँगको अनिश्चित संघर्षको सुरुवात बनेको छ। शुक्लाफाँटा राष्ट्रिय निकुञ्ज वरपर मात्र होइन, पुनर्वास र लालझाडी जस्ता टाढाका क्षेत्रहरूमा पनि वन्यजन्तुको आक्रमण
धनगढी/ कैलाली र कञ्चनपुरका बासिन्दाहरूले चैतदेखि असारसम्म पानीको अभाव झेल्न थालेका छन् । धनगढी उपमहानगरपालिका–१३ कैलाली गाउँकी ६५ वर्षीया कैलाशोदेवी राना थारुको अनुभवमा पहिले ३५ फिटमै पानी आउने ठाउँमा अहिले
धनगढी/ कैलालीको चुरे पहाडमा उत्पत्ति भएर ७२ किलोमिटर लामो यात्रा तय गर्दै खुटिया नदी दक्षिण तराईतर्फ बग्दै मोहना नदीमा मिसिन्छ । हेर्दा अत्यन्तै शान्त लाग्ने यो नदी वर्षायाममा भने तटीय
धनगढी/ कञ्चनपुरको पुनर्वास नगरपालिका–११ स्थित अमर गोकुल सामुदायिक वनको बाक्लो हरियाली आज धेरैका लागि लोभलाग्दो छ । तर, २२५.९ हेक्टरमा फैलिएको यो वन यत्तिकै ठडिएको होइन । यसको जगमा अमरबस्तीका
